Deze moet ik gewoon onthouden.
Hier gevonden, dat Pinterest gedoe is verslavend… Hoe meer ik daar in rond dwaalde, hoe meer zin ik kreeg om mij daar ook eens in te smijten. Nu sta ik dus op de wachtlijst (hu ?), maar omdat ik hier al las, dat dat dus blijkbaar niet de manier is om er mee te beginnen, vraag ik het eens heel vriendelijk aan jullie. Is er zo niemand die mij eens een “invite” wil sturen ?
Glinsteringen
Er glinstert iets in het gras
maar als ik dichterbij kom,
is het weg, is er niets.
Was er dan geen glimworm,
geen glasscherf ?
Zijn er dingen,
glinsteringen
die ik niet kan oprapen
en in mijn zakken steken ?
Soms wil ik de wind
in mijn handen vangen,
het knipoogje van mijn vriend
vasthouden,
de zachtheid
van mijn moeder.
Zijn er dingen,
glinsteringen
die ik alleen,
echt kan zien
en bewaren
als ik mijn ogen sluit ?
Armand Van Assche
Uit: Haartjes op mijn arm
Altoria, 1984.
Anno 2011. KleineMan kreeg een uitnodiging om naar het verjaardagsfeestje van T. te gaan. Een verjaardagsfeestje in een binnenspeeltuin, een jongetje dat ik helemaal niet kende en een KleineMan die nauwelijks drie maand naar school ging en zijn derde verjaardag nog moest vieren. Ik kreeg het niet over mijn hart om hem te laten gaan.
Anno 2012. KleineMan komt mij na school tegemoet gelopen, helemaal uitgelaten en met een kaartje in zijn hand. “Mama, mama, ik mag naar T. zijn feestje.” Ondertussen kennen we T. al een beetje en is het feestje ook gewoon bij hem thuis (oef).
Nog één keer slapen en dan is het morgen hé en dan mag ik naar zijn feestje hé (en beeldt u zich ondertussen een springend duracell konijntje aka KleineMan in). Euhm, neen, schatteke, dat is pas woensdag, kom eens mee naar de kalender…
Ik kreeg het niet over mijn hart om hem dit jaar niet te laten gaan. Maar het wordt wel een week van vakjes tellen, streepjes zetten en “hoeveel keer slapen nog?”
Omdat het nog steeds nieuwjaarsmaand is, omdat ik vandaag één kaarsje meer mag uitblazen dan vorig jaar, omdat ik er zin in hebt en omdat ik reikhalzend uitzie naar een echte winter… Een give away, speciaal voor jullie, zodat jullie ook een warm en kleurrijk 2012 tegemoet kunnen gaan!
Helemaal voor u gebreid: een warme (100% wol), superzachte, fluffy sjaal gaande van felrood tot warm bordeaux rood. Dezelfde als die waarin ik deze morgen de kou op de fiets trotseerde, dezelfde als het stuk dat ik hier weggaf -i
n een andere kleur weliswaar.
Dus ja, ik moet u teleur stellen, met een uniek stuk zal u niet rondlopen, maar laat dat u vooral niet tegen houden!
Wat je voor deze give away moet doen? Niet veel, een beetje reclame mag altijd, maar hoeft helemaal niet. Neen, laat hier maar gewoon een reactie achter, cross your fingers (of steek een kaarske aan) en dan trek ik een winnaar op zaterdag 28 januari.
Kan iemand mij vertellen waar de voorbije weken naar toe zijn? Ik deed namelijk “knip” met mijn vingers deze morgen, en plots was het al half januari… Het was druk de voorbije weken, feestjes druk, leuk druk, vakantie druk, werk druk, terug naar school druk, …. en wanneer ik naar mijn “to do” en naar mijn “to come” lijstje kijk, zal dat de komende weken niet veel beter worden. Maar ach, zo erg vind ik dat helemaal niet. Zolang ik maar elke dag “een beetje van mijn dag kan plukken” en zolang iedereen hier in huis maar gelukkig rondloopt!
En precies omdat wij hier 2012 gezond en gelukkig ingezet hebben, hebt u van mij nog iets te goed…. Een beetje later deze week ofzo.
Zondag hadden wij een dubbel feest. Op het boeketje bloemen dat we meenamen, hing deze keer geen kaartje met “Zalig Kerstfeest” maar eentje met “Een fijn doopfeest”. Petekindje Jonah werd immers gedoopt op Kerstmis. En omdat schoonbroer mij al een hele tijd geleden eens in het oor gefluisterd had “maak er zo eens eentje voor Noah ook”, moest hier niet lang gezocht worden naar cadeautjes.
De stof voor het broekje vond ik in de sales afdeling van Fabricworm. En geef toe, een walvis voor Jonah, dat past hé. Het hemdje is het beroemde Apple patroon uit Ottobre, ik heb mij aan nog geen ander patroon gewaagd, want die mouwen en kraag, ik blijf er mee sukkelen…
En ook mijn Secret Santa pakje is goed toegekomen. Een cadeautje kiezen voor iemand die je van haar noch pluim kent, het blijft toch een onzekere sprong in het onbekende. Ze liet weten dat ze winterwandelingen hield en van herfstige kleuren en ik zag op haar blog dat er daar ook een klein meisje rondloopt. En dus breide ik een sjaal (oh ja, dat vergat ik je te vertellen, ‘t is zuivere wol, dus handwas!), haakte nog een knuffel en wat vlinders om van alles en nog wat mee te versieren…
Mijn Secret Santa pakje is toegekomen. En wat voor één! Toen we de doos openden, vonden we vijf ingepakte, smaakvolle schatten en een mooie, lange brief.
“Is dat advocaat?” vroeg ManLief al met blinkende ogen. Ondertussen kreeg ik kriebels in mijn neus door aan het potje pepertjes te ruiken (dat belooft), en terwijl de kinderen een boterham met kweeperengelei verorberden, proefde ik van de snoepjes. En oh zo lekker, alsof je een boterham met een centimeter dikke laag kweeperengelei eet, maar dan zonder de boterham, zo smaakt dat dus, gewoon puur. Njammie. En ik ben ervan overtuigd dat er morgen een aperitiefje op het menu staat, de limoncello staat al koud!
Yves, duizend maal dank om voor Kerstman te spelen! Je cadeautjes worden oprecht gesmaakt! En de ontdekking van je blog, komt als geroepen. Volta of J.E.F, nu wordt de keuze nog moeilijker…
Voila zie, ‘t is op de post. Nu maar hopen dat het pakje mijn Secret Santa tijdig bereikt ! En ondertussen tel ik zelf -heel nieuwsgierig, ik geef dat toe- ook een beetje af…
‘s Middags aan tafel worden ten huize Wijplukkendedag de meest interessante gesprekken gevoerd. En laat ik nu net een dag extra in de week hebben om dat een beetje te stimuleren.
“Uilen zijn de bewakers van het bos” was de stelling voor vandaag. Althans volgens GroteMan, en dus pikten wij daar graag op in. En ging het even later over bosuilen, steenuilen en kerkuilen. Kerkuilen die zich vooral in -jawel- kerken, torens en schuren nestelen.
En toen een paar eksters even gingen uitrusten op het dak van de buren, merkte KleineMan gezwind op “kijk mama, dakvogels !”
