Anno 2011. KleineMan kreeg een uitnodiging om naar het verjaardagsfeestje van T. te gaan. Een verjaardagsfeestje in een binnenspeeltuin, een jongetje dat ik helemaal niet kende en een KleineMan die nauwelijks drie maand naar school ging en zijn derde verjaardag nog moest vieren. Ik kreeg het niet over mijn hart om hem te laten gaan.
Anno 2012. KleineMan komt mij na school tegemoet gelopen, helemaal uitgelaten en met een kaartje in zijn hand. “Mama, mama, ik mag naar T. zijn feestje.” Ondertussen kennen we T. al een beetje en is het feestje ook gewoon bij hem thuis (oef).
Nog één keer slapen en dan is het morgen hé en dan mag ik naar zijn feestje hé (en beeldt u zich ondertussen een springend duracell konijntje aka KleineMan in). Euhm, neen, schatteke, dat is pas woensdag, kom eens mee naar de kalender…
Ik kreeg het niet over mijn hart om hem dit jaar niet te laten gaan. Maar het wordt wel een week van vakjes tellen, streepjes zetten en “hoeveel keer slapen nog?”
Die binnenspeeltuinfeestjes zijn (voor de kinderen toch) ook heel leuk, hoor!
‘t Is een eerste stapje in het loslaten, he.
3jarigen vind ik idd ook nog te klein voor een binnenspeeltuin-feestje. Dat krijgen ze nog meer als genoeg als ze 5 jaar zijn
Maar hij gaat ervan genieten!