Hier gevonden, dat Pinterest gedoe is verslavend… Hoe meer ik daar in rond dwaalde, hoe meer zin ik kreeg om mij daar ook eens in te smijten. Nu sta ik dus op de wachtlijst (hu ?), maar omdat ik hier al las, dat dat dus blijkbaar niet de manier is om er mee te beginnen, vraag ik het eens heel vriendelijk aan jullie. Is er zo niemand die mij eens een “invite” wil sturen ?

Er glinstert iets in het gras
maar als ik dichterbij kom,
is het weg, is er niets.

Was er dan geen glimworm,
geen glasscherf ?
Zijn er dingen,
glinsteringen
die ik niet kan oprapen
en in mijn zakken steken ?

Soms wil ik de wind
in mijn handen vangen,
het knipoogje van mijn vriend
vasthouden,
de zachtheid
van mijn moeder.

Zijn er dingen,
glinsteringen
die ik alleen,
echt kan zien
en bewaren
als ik mijn ogen sluit ?

Armand Van Assche
Uit: Haartjes op mijn arm
Altoria, 1984.

Anno 2012. KleineMan komt mij na school tegemoet gelopen, helemaal uitgelaten en met een kaartje in zijn hand. “Mama, mama, ik mag naar T. zijn feestje.” Ondertussen kennen we T. al een beetje en is het feestje ook gewoon bij hem thuis (oef).

Nog één keer slapen en dan is het morgen hé en dan mag ik naar zijn feestje hé (en beeldt u zich ondertussen een springend duracell konijntje aka KleineMan in). Euhm, neen, schatteke, dat is pas woensdag, kom eens mee naar de kalender…

Ik kreeg het niet over mijn hart om hem dit jaar niet te laten gaan. Maar het wordt wel een week van vakjes tellen, streepjes zetten en “hoeveel keer slapen nog?”

Helemaal voor u gebreid: een warme (100% wol), superzachte, fluffy sjaal gaande van felrood tot warm bordeaux rood. Dezelfde als die waarin ik deze morgen de kou op de fiets trotseerde, dezelfde als het stuk dat ik hier weggaf -in een andere kleur weliswaar.

Dus ja, ik moet u teleur stellen, met een uniek stuk zal u niet rondlopen, maar laat dat u vooral niet tegen houden!

Wat je voor deze give away moet doen? Niet veel, een beetje reclame mag altijd, maar hoeft helemaal niet. Neen, laat hier maar gewoon een reactie achter, cross your fingers (of steek een kaarske aan) en dan trek ik een winnaar op zaterdag 28 januari.

En precies omdat wij hier 2012 gezond en gelukkig ingezet hebben, hebt u van mij nog iets te goed…. Een beetje later deze week ofzo.

De stof voor het broekje vond ik in de sales afdeling van Fabricworm. En geef toe, een walvis voor Jonah, dat past hé. Het hemdje is het beroemde Apple patroon uit Ottobre, ik heb mij aan nog geen ander patroon gewaagd, want die mouwen en kraag, ik blijf er mee sukkelen…

“Is dat advocaat?” vroeg ManLief al met blinkende ogen. Ondertussen kreeg ik kriebels in mijn neus door aan het potje pepertjes te ruiken (dat belooft), en terwijl de kinderen een boterham met kweeperengelei verorberden, proefde ik van de snoepjes. En oh zo lekker, alsof je een boterham met een centimeter dikke laag kweeperengelei eet, maar dan zonder de boterham, zo smaakt dat dus, gewoon puur. Njammie. En ik ben ervan overtuigd dat er morgen een aperitiefje op het menu staat, de limoncello staat al koud!

Yves, duizend maal dank om voor Kerstman te spelen! Je cadeautjes worden oprecht gesmaakt! En de ontdekking van je blog, komt als geroepen. Volta of J.E.F, nu wordt de keuze nog moeilijker…

“Uilen zijn de bewakers van het bos” was de stelling voor vandaag. Althans volgens GroteMan, en dus pikten wij daar graag op in. En ging het even later over bosuilen, steenuilen en kerkuilen. Kerkuilen die zich vooral in -jawel- kerken, torens en schuren nestelen.

En toen een paar eksters even gingen uitrusten op het dak van de buren, merkte KleineMan gezwind op “kijk mama, dakvogels !”