Secret Santa 2012

Mijn Secret Santa pakje is verstuurd en goed ontvangen! Van het moodboard dat Patricia doorstuurde, onthield ik vooral rood en groen, polkadots en vichy ruitjes, lekker zoet en ontbijten. Dus maakte ik een broodmandje om te ontbijttafel wat op te fleuren, vulde ik een doosje met zoetigheden en beschilderde ik een tas om gezellig koffie of thee te drinken.

2012-12-26 Sesa

Oei, en had ik geweten dat de dame bij het postpunt geen extra doos of zak zou gebruiken, ik had het wat steviger verpakt! Gelukkig ziet alles er nog redelijk intact uit…

Cadeautjes maar nog niets voor kerst…

Ik lijd tegenwoordig aan het gepensioneerdensyndroom, u weet wel, tijd zat maar geen tijd genoeg om iets te doen. En eigenlijk -waarschijnlijk dat vooral- ook een beetje aan het uitstelsyndroom, oh ja en ook aan het alles-beginnen-maar-niets-afwerken-wegens-teveel-ideëen-in-mijn-hoofd-syndroom. Gevolg, een hele hoop begonnen projectjes waarvan het de bedoeling is dat ze tegen de feestdagen toch iets deftigs opleveren. Maar er kruisen momenteel teveel andere dingen mijn pad om daar naarstig aan verder te werken.

Zo moet GroteMan dit weekend naar twee verjaardagsfeestjes. Eén op zaterdag en één op zondagnamiddag. En toen dacht ik, laat ik maar iets extra’s maken om bij die cadeautjes te steken, ik heb toch tijd (haha). Dus bleven de begonnen zaken liggen, en maakte ik een Noodlehead ritstasje voor het jarige vriendinnetje.

Verjaardagen 002

Toen ik deze post las, naaide ik nog de gepaste geschenkverpakking voor een paar Hot Weels auto’s bij elkaar. Zo, GroteMan is klaar om te gaan feesten, hm, waar ligt die stapel onafgewerkte dingen nu ook weer ?

Verjaardagen 006

Donkere wolken en een paar lichtpuntjes

Drie weken geleden kwam de hemel naar beneden. Pardoes, recht op mijn hoofd. Zo plots, ineens. Wat nog restte, waren donkere wolken. Ik had plots zeeën van tijd, maar stak geen klop meer uit. Ik raakte geen blog meer aan, de naaimachine bleef onaangeroerd in de kast staan, breinaalden en wol werden verbannen naar een ver verleden.

Een eerste lichtpuntje kwam er met dit bericht. De prachtige give-away gewonnen bij Ollie&Wallie. An, je hebt er geen idee van hoe blij me dit maakte (en nogmaals dank-je-wel)!

En toen kwamen er nog een paar lichtpuntjes. Eindelijk had ik weer het gevoel dat er toch iemand in mij geloofde (familie en vrienden buiten beschouwing gelaten, die blijven mij steunen, no metter what) en dat doet mij een klein beetje hopen (maar dat is weer gevaarlijk, I know). En eens in ijverig gezelschap een broekpatroon op maat leren tekenen, dat helpt ook.

Steken jullie een kaars aan, zodat die donkere wolken gauw weer plaats maken voor een blauwe hemel?

Een streepje fluo misschien?

Fluo is tegenwoordig overal, je kan er niet meer naast kijken. Tijd om een streepje fluo aan mijn eigen leven toe te voegen. Een simpel sjaaltje. Blauw en fluo roze, mijn nieuwe op het lijf geschreven kleuren.

Prachtige stof van Petit Pan, gevonden bij Noeks. En zie eens hoe mooi dat past bij de broek met het fluo riempje…

Een rokje in die stof, zou dat teveel van ’t goeie zijn?

Zeven!

Zeven jaar geleden werd ik voor het eerst moeder van een prachtige zoon. Hij groeide op zoals een baby in de boekskes dat doet en nog steeds is hij een heel aangenaam kind.
Hij is ons zonnetje in huis, de grapjesmaker van de klas (met soms eens een nota in zijn agenda tot gevolg), hij zingt en danst wanneer niemand hem ziet, heeft vrienden -vooral vriendinnetjes- bij de vleet en voelt zich het meest op zijn gemak tussen zijn Playmobil en Lego verzameling. Hij steekt ’s avonds stiekem zijn licht aan om nog wat te lezen, en schrijft hele verhalen en gedachtenspinsels met bijhorende tekeningen in zijn nieuwe boek. Een zoon uit de duizend, echt.

Geniet van alle aandacht die je zal krijgen vandaag, GroteMan van mij!