Een koenkal …

KleineMan is zot van boekjes met dierenfoto’s. Hij kan daar uren naar zitten kijken en ’s avonds komt hij dan ook geregeld vragen of we samen in zo’n boekje willen “lezen”. En eerder deze week bladerden we dus door het boekje en wees hij een plaatje van een kalkoen aan en zei : “kijk, mama, een kalkoen !”. En ik, fier op mijn zoon omdat hij een kalkoen herkende (want ’t is nu niet dat wij op den boeren buiten wonen, waar er elke dag kalkoenen voorbij scharrelen), prees hem de lucht in. U ken dat wel, dikke duim, goed zo, flink, …

Gisterenavond kwam KleineMan opnieuw vragen om samen in het dierenboekje te kijken, en we bladeren en kwamen bij het plaatje met de kalkoen, en ik vroeg : “KleineMan, en wat is dat ?”  En ik zie hem zijn rugje rechten en zijn kinnnetje een beetje in de hoogte duwen. Ik zie een glimlach op zijn gezicht verschijnen en twee oogjes die blinken van trots. En zo fier als een gieter, zegt hij heel overtuigend: “een koenkal !”

De wegenhersenen van een tweejarige zijn nog ondoorgrondbaar ….

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s