Sint, Piet en tutjes

We hadden er KleineMan al een tijdje op voorbereid. Dat hij nu echt wel een grote jongen werd en we zijn tutje aan Sinterklaas zouden geven, die zou het op zijn beurt dan wel aan een baby’tje geven dat nog geen tutje had (oei, dat was al buiten KeineMan gerekend, want Sinterklaas mocht zijn tut niet weggeven, het was namelijk ZIJN tut, ok, Sinterklaas is flexibel, hij zou het dan wel bijhouden).

Dus, zo gezegd, zo gedaan. Vrijdagavond (jaja, de Sint kwam bij ons een beetje vroeger) werden de schoentjes klaargezet. Wortel erin, suikerklontje erin, en KleineMan gooide zijn tutje erbij. ’s Avonds gaan slapen, geen enkel probleem, ah ja, de tut lag namelijk in zijn schoen. ’s Nachts ne keer of drie mogen opstaan (maar ik denk dat zijn verkoudheid hiervan aan de basis lag, als ik zijn moeilijke ademhaling en verstopte neusje hoorde en zijn waterachtige oogjes zag), maar dan zaterdagavond in bed:

– Mama, waar is mijn tut ?
– KleineMan, Sinterklaas heeft die toch meegenomen.
– Ah ja, ’t is juist, zeg eens tegen Zwarte Piet dat hij het de volgende keer weer meebrengt.

Hij draaide zich op zijn buik, begon nog een verhaal tegen zijn knuffels af te steken en viel in slaap. ’t Leven kan toch simpel zijn hé…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s