En Secret Santa kwam ook hier langs…

Donderdag zat er een dikke envelop in de brievenbus. Spannend! Mijn Secret Santa pakje was gearriveerd….

Secret Santa 2012(2) 002

In het zakje vonden we een sleutelhangertasje, een geurzakje, een notitieboekje en een ritstasje. En in dat ritstasje zaten nog een paar oorbellen en een broche verstopt!
2012-12-29 Secret Santa 2012(2)
Katleen, heel erg bedankt voor al dat moois!

Advertenties

Cadeautjes maar nog niets voor kerst…

Ik lijd tegenwoordig aan het gepensioneerdensyndroom, u weet wel, tijd zat maar geen tijd genoeg om iets te doen. En eigenlijk -waarschijnlijk dat vooral- ook een beetje aan het uitstelsyndroom, oh ja en ook aan het alles-beginnen-maar-niets-afwerken-wegens-teveel-ideëen-in-mijn-hoofd-syndroom. Gevolg, een hele hoop begonnen projectjes waarvan het de bedoeling is dat ze tegen de feestdagen toch iets deftigs opleveren. Maar er kruisen momenteel teveel andere dingen mijn pad om daar naarstig aan verder te werken.

Zo moet GroteMan dit weekend naar twee verjaardagsfeestjes. Eén op zaterdag en één op zondagnamiddag. En toen dacht ik, laat ik maar iets extra’s maken om bij die cadeautjes te steken, ik heb toch tijd (haha). Dus bleven de begonnen zaken liggen, en maakte ik een Noodlehead ritstasje voor het jarige vriendinnetje.

Verjaardagen 002

Toen ik deze post las, naaide ik nog de gepaste geschenkverpakking voor een paar Hot Weels auto’s bij elkaar. Zo, GroteMan is klaar om te gaan feesten, hm, waar ligt die stapel onafgewerkte dingen nu ook weer ?

Verjaardagen 006

Een streepje fluo misschien?

Fluo is tegenwoordig overal, je kan er niet meer naast kijken. Tijd om een streepje fluo aan mijn eigen leven toe te voegen. Een simpel sjaaltje. Blauw en fluo roze, mijn nieuwe op het lijf geschreven kleuren.

Prachtige stof van Petit Pan, gevonden bij Noeks. En zie eens hoe mooi dat past bij de broek met het fluo riempje…

Een rokje in die stof, zou dat teveel van ’t goeie zijn?

Een kussen en gelukkig wat tijd

Gisterenavond in de schoolagenda van GroteMan: “kussen meebrengen”. En, tegen wanneer moet je dat hebben ? Ah, tegen morgen hé, mama … Zucht. Kussens vind je hier namelijk niet in overvloed… Toch niet van het soort dat meemag naar school.
Beste juf, denk er in het vervolg eens aan dat er ook mama’s en papa’s zijn die werken, allebei voltijds soms, en dat die pas ’s avonds zo tegen een uur of 6 thuis zijn. Jaja, dat bestaat, echt waar. En dan iets meebrengen tegen de volgende dag, soms zal dat lukken, maar geloof mij, meestal niet.

Maar goed, geen paniek hier ten huize wijplukkendedag, dus trok ik mijn stoffenkast  bureaukast met één schap stofjes open en riep GroteMan bij mij. Kies maar zei ik, niet dat het kind veel keuze had, maar soit. Heb je nog van die superhelden vroeg hij. Hmmm, rommel eens in de restjesbak, misschien vind je wel nog iets.

Een rits die zou passen of paspelband heb ik niet in huis, maar gelukkig wel een hele grote rol jeansstof en kussenopvul stuff. En een restje superhelden. Dat volstaat voor een simpel kussen.

Allee hup, vlug naar school, voor uw kleine broer jaloers wordt, en tegen morgen ook zo’n kussen wil….

En toen hij op school aankwam, liet hij aan al zijn vrienden zijn wat zijn mama op één avond gemaakt had, da’s nogal een supermama hé 😉

Breng eens een muur tot leven

.. of wat doe je als zesjarige wanneer je ’s avonds de slaap niet kan vatten. Dan teken je maar een beetje en bij gebrek aan papier (of neen, geen zin om uit bed te komen) is de muur daar natuurlijk ideaal voor.

Ik stel u voor: ons huis omsingeld door soldaatjes, verdeeld in “goejen” en “slegten”, opgetekend door mijn GroteMan in een creatieve bui. Vastgelegd voor het nageslacht.

Enne, als iemand toevallig tips heeft hoe je stylo van de muur krijgt, ik hoor het graag.

Allemaal dezelfde bollekes

Een kleuter was ik toen ik bij het aanzien van een paar oorbelletjes een “ik wil dat ook, ik wil dat ook, ik WIL dat oooooook” te horen gaf. En zo geschiedde, het kind in mij kreeg dus al heel vroeg gaatjes in haar oren.

Oorbellen, zowat het enige juweel dat ik altijd draag, naast mijn trouwring. Vroeger had ik steeds hetzelfde paar oorbellen aan, dat zat niet in de weg, ik ging daar mee sporten, ik ging daar mee slapen, die werden dus bijna nooit uitgedaan.  Tegenwoordig is mijn assortiment aan oorbelletjes iets groter, want u weet wel, ’t moet soms al een beetje assorti zijn met hetgeen ik aan hebt… Maar ik heb geluk, heel veel geluk, want ik heb een vriendin die dat maakt voor mij. Ge roept dan gewoon eens, ge toont uw kleren ne keer en ge zegt “och dat vind ik wel mooi” en huppedekee, zo een week later ligt daar gewoon de final touch voor uwen feestoutfit te wachten. Handig, ik zeg het u, heel handig.

Dus riep ik de voorbije maand nog een keer, iets in ’t blauw graag (blauw, ik blijf er aan verslingerd…), en doe d’er maar een kettingske bij ook, terwijl ge toch bezig zijt.

Helemaal assorti, ik zei het u al. Of zoals KleineMan opmerkte “hé mama, die bollekes van uw oorbellen en uw ketting zijn net dezelfde”!