Avondritueel

Wij hebben een avondritueel. Elke avond krak hetzelfde en daar wordt maar zelden van afgeweken. Na de praktische zaken zoals pyjama aan, tanden poetsen en verhaaltje (voor)lezen vraag ik mijn jongens altijd wat het minst leuke van de dag was (en geloof me, zo kom je al eens iets te weten) en daarna ook wat ze die dag het allerleukste vonden.

GroteMan die kent mijn ritueel al goed, dus na het verhaal begint hij meestal spontaan te vertellen wat hij wel of niet leuk vond aan de voorbije dag. En toen kreeg ik dit te horen:

Mama, weet je wat ik echt niet leuk vindt ? Dat ik altijd zo moe ben van al dat werken op school, ik zou eigenlijk al veel liever op pensioen willen zijn…

Advertenties

Een kussen en gelukkig wat tijd

Gisterenavond in de schoolagenda van GroteMan: “kussen meebrengen”. En, tegen wanneer moet je dat hebben ? Ah, tegen morgen hé, mama … Zucht. Kussens vind je hier namelijk niet in overvloed… Toch niet van het soort dat meemag naar school.
Beste juf, denk er in het vervolg eens aan dat er ook mama’s en papa’s zijn die werken, allebei voltijds soms, en dat die pas ’s avonds zo tegen een uur of 6 thuis zijn. Jaja, dat bestaat, echt waar. En dan iets meebrengen tegen de volgende dag, soms zal dat lukken, maar geloof mij, meestal niet.

Maar goed, geen paniek hier ten huize wijplukkendedag, dus trok ik mijn stoffenkast  bureaukast met één schap stofjes open en riep GroteMan bij mij. Kies maar zei ik, niet dat het kind veel keuze had, maar soit. Heb je nog van die superhelden vroeg hij. Hmmm, rommel eens in de restjesbak, misschien vind je wel nog iets.

Een rits die zou passen of paspelband heb ik niet in huis, maar gelukkig wel een hele grote rol jeansstof en kussenopvul stuff. En een restje superhelden. Dat volstaat voor een simpel kussen.

Allee hup, vlug naar school, voor uw kleine broer jaloers wordt, en tegen morgen ook zo’n kussen wil….

En toen hij op school aankwam, liet hij aan al zijn vrienden zijn wat zijn mama op één avond gemaakt had, da’s nogal een supermama hé 😉

De katjeskelder

De laatste week van deze vakantie zit erop. Maandag terug naar school. Terug naar het ritme van alledag. Maar alvorens we er weer allemaal als stresskip en -hanen bij lopen, genoten we toch nog even van zalig nietsdoen een uitstapje.

We boekten nog last minute een midweekvakantie in “de Katjeskelder“, een heel kindvriendelijk -en lekker dichtbij- vakantiepark van Roompot.

We maakten een safariwandeling door de Beekse Bergen en waren verrast door zoveel schoons. Apen zoveel ge maar wilt,

maar ook neushoorns, zebra’s, leeuwen, jachtluipaarden, zelfs de roofvogelshow was beter dan de vele die ik ooit al gezien heb (grapjes dat die Hollanders kunnen maken… hadden ze gewoon een kudde eenden afgericht…).

Een rit door het park met de auto mocht natuurlijk niet ontbreken, een giraffe carwash krijgt u er gratis bij!

Wandelen gingen we dan weer doen in het nationaal park “de Biesbosch“. Een ontzettend schoon stukje natuur in Nederland. We slopen door het Beverbos (maar  de bevers zelf hebben we jammer genoeg niet gezien), spotten vanop het water een echte beverburcht,

vaardden met het “zonnepontje” om het Grienmuseumpad te volgen en trokken naar het Speelbos om de voorraad stokken weer aan te vullen (jongens hé). En ondertussen was de zon de hele tijd van de partij, leefden we buiten van ’s morgens tot ’s avonds. Het leven kan toch schoon zijn hé…

In de zomer van 2012…

♥  ontdekte ik de boeken van Santa Montefiore

♥  was ik soms doodmoe omdat ik tot een gat in de nacht zat te lezen (en ’s anderdaags meestal gewoon moest gaan werken)

♥  vierden wij feest, iets met 10 jaar en tin

♥  mochten wij heel veel op ons lui gat zitten, soms met een bbq, soms met een drankje, of een heus taartenbuffet, maar steeds met zon, familie en vrienden

♥  maakte ik bitter weinig foto’s, maar wel veel sangria

♥  kwam ik tot het besef dat ik zowat twee jaar achter zit met foto’s bewerken en albumkes maken

♥  naaide ik wel wat cadeautjes bij elkaar voor al die feesten (maar nam ik dus geen foto’s)

♥  gaat het naaien van een nieuwe rok echter tergend traag vooruit, en met het mme zsazsa halterkleed is al helemaal iets mis (’t ligt niet aan het kleed natuurlijk maar aan mijn lijf, wat had u gedacht, ik zal het u eens tonen, tenminste als ik mij nog kan herinneren waar ik het fototoestel laatst gelaten heb)

♥  lopen we hier nog altijd met een vakantiegevoel rond (terwijl het deze week echt weer ochtend- en avondstressen is want de kindjes op kamp en de rest aan ’t werk)

♥  zullen we er in de laatste week nog eens goed van profiteren! Uitslapen (min of meer dan toch), eten wanneer we honger krijgen, wandelschoenen aan, zwemmen wanneer we d’er zin in hebben en hopelijk gaat de zon met ons mee…

Hij denkt aan school. In de vakantie.

Zijn ogen blinken van trots als hij aan alleman vertelt dat hij volgend schooljaar bij juf Elke zal zitten, dezelfde juf waar zijn “grote” vriend Thibo vorig jaar ook bij zat. Zijn ogen gaan glinsteren van plezier wanneer hij een extra snoepje vraagt omdat zijn vriendinnetje Eleonore dat ook zo graag eet en hij haar wil verrassen als ze samen bij de nieuwe juf zitten (“En voor Kaat ook nog eentje, mama…”). Zijn ogen vernauwen zich tot spleetjes als hij vertelt hoe sommige jongens uit zijn klas soms konden slaan en duwen en trekken.

Je zou haast denken dat hij de school mist in de vakantie.

En, KleineMan, vertel mij eens, wat is het leukste wat je tot nu gedaan hebt in de vakantie? Zijn gezichtje wordt plots ernstig en hij denkt diep na. Dat ik niet naar school moet, mama….

Daar waar sprookjes bestaan

Kinderen moet je soms eens motiveren, werd mij wel eens verteld. En dus beloofden we ze een verrassing alias beloning wanneer ze flink en zonder gezeur terug stapten (niet echt een beloning, want ge kunt ze nog alles wijsmaken, die kinders van mij, dit uitstapje was natuurlijk al langer gepland, alleen was de timing nu perfect – misschien niet echt pedagogisch verantwoord, maar hé de terugweg was gewoon zalig…).

Zo genoten wij van een stralend dagje Efteling. In tegenstelling tot twee jaar geleden lieten we het sprookjesbos ’s morgens links liggen, maar begaven ons onmiddellijk naar de wildwaterbaan. Een kwartiertje wachten (later die dag bleek dat we zelfs bij de eerste attractie gewoon het meeste geduld moesten opbrengen) en we hadden gewoon twee stralende, kletsnatte jongens!

GroteMan was hevig favoriet van Joris en de draak en vond het zo jammer dat hij nog drie centimeter tekort schoot voor die andere achtbaan, terwijl KleineMan vol bewondering elke al dan niet vuurspuwende draak stond gade te slaan en af en toe eens bevestiging nodig had “da’s niet echt hé mama….”

Op het einde van de dag ontdekten we nog dat er -naast het Fata Morgana gebouw- een Lego tentoonstelling was (al een geluk dat het avond was, anders hadden we niet veel van de Efteling zelf gezien vrees ik), laten we het erop houden dat ze nu allebei opnieuw een heel lang verlanglijstje hebben….
En voor we allemaal moe maar tevree naar huis vertrokken genoten we nog van de prachtige watershow Aquanura (ik wil gewoon nog eens terug om dat op een zwoele zomeravond in het donker te gaan bekijken….)

Hmm, de Efteling, het blijft een prachtig park!

Van molen tot molen

Niettegenstaande we hier alles in huis hebben om vakantie in eigen huis te houden, gaan wij graag eens op een ander. Al was het maar om een koffietje te gaan drinken of een crèmeke te gaan eten, want op een ander smaakt dat altijd zoveel beter, vindt u ook niet ? En dus hadden wij een lumineus plan en gingen we wandelen van molen tot molen. Maar onze wandeling begon teleurstellend want aan de zwalmmolen was geen teken van leven te bespeuren (en dus ook geen koffietje). Twee kilometer en een hele hoop gesleur (mijn voeten doen pijn, ik heb dorst, is ’t nog ver, ’t is hier saai,…) verder bleek ook “klein zwitserland” gesloten. Gelukkig was het terras aan de ijzerkotmolen wel op dagjestoeristen voorzien! En zo waren ze op de terugweg heel wat beter gezind, die kinders van mij.